فرهاد به یوسف گفت :

                    می دانی عشق را چند بار شکسته ام

                    و هیچ بارانی بر یاری نبارید

  یوسف گفت :من دستمال های کاغذی جیب های تو را 

                                                     می شناسم

                  آنها را روزی کودکی به اشارت باد پرپر کرد

  فرهاد گفت :انسانهارا نشانی از ناگفته ها باقی می ماند

           که در چشمان هر رهگذری بارقه ای می شکفاند

  و یوسف دست خود را در افق پرواز داد وگفت :

                آنجا نهایت نگاه من در هیچ گره خواهد خورد

  فرهاد سکوت کرد

  دستهایش را در جیب پنهان نمود

  وسوت زنان از دامنه کوه پایین سرید

  در نگاهش اما مردی

  در عشق ایستاده بود.

                          (بهار ۸۳) 

     روزگاری که دیر و دور نبود 

                         دیدمش .

     غرقه در خون و معطر

                       گفتمش :

    تا ابد رنگ این سینه سیاه است

    گذشت و گذشته است آن روزها

    اما همیشه موسم اسفند که بهار

    دل دل می کند برای آمدن با نیامدن

    با تو بی نبود تو می شنوم از خود که :

                    نه نمی خواهم ببینمش .

                                               (لورکا)

    (کودک زیبا  خودش را در عمق آبها می بیند .عاشق خودش می شود

     با شوق و شادی به اعماق  می رود تا به خودش نزدیکتر شود  نزدیکتر و...)

   ـ بچه

   می روی به رودخانه می افتی.

  *در دل آب گل سرخی هست

   و در آن گل سرخ  رودی دیگر  .

   ـ پس این پرنده را ببین

    این پرنده زرد را ببین .

   *نگاه من به عمق آب است .

    ـ خدای من فرو می افتد این کودک .

   *...و فرو افتادم

    به عمق گل سرخ

    ـ آبش که فرو داد  فهمیدم

     آشکار نخواهم کرد .

                           (لورکا)

  دلم می خواهد این بار چیزی دیگر را جستجو کنم

  نمی دانم اما

  چیزی که دست یافتنی نباشد  

  چیزی که حاصلش بر کف دستانم قرار نگیرد

  و گستره اش بیکران   آزاد

  نه او را نیازی به من و عشق من

  و نه من جوینده پاسخ نیازی در او یا عشق 

  آزاد  رها   بی هیچ 

  او بخواند

  ومن بگذارم و بروم ...

                         (تابستان ۸۲)

          این کلمات را  در انتهای حر فهایی عمیق و سخت نوشته ام

          وقتی که دریافتم آتش مقدس را  جز در معبدش نیفروزند

          جز در همان مکان مقدس مهر خدارا درآن ننگرند

          جز با اهل راز و نگاه  از آن سخن به میان ننهند

          و جز در معبد پاک خویش به خاکستر ننشانندش...

  اکنون احساس می کنم

  دیگر چیزی درمن و از من وجود ندارد

  مثل وقتی

  که از دریایی باز می گردی

  از مهلکه غرقه گشتن

  و نجات یافتن از نوری

  که در لحظه مرگ دیدی

  آنقدر در احساس تب آلود آن جذبه

  غرق شده ای

  که هیچ نمی جویی  نمی خواهی نمی یابی

  جز او 

  وآنگاه که باز می گردی

  و سوال می کنند از تو

  از آنچه دیدی

  می گویی نه به تمامی نه به زیبایی نه به کمال 

  گویی وسعت دریافت و احساست

  در کلمات محدود می شود

  و همه چیز می میرد

  و من نیز کاش ناچار نمی شدم از گفتن از اظهار

  که همه چیز را نابود کردم

  نابود کردیم

  دیگر وجود ندارم...

                     (تابستان ۸۲)

                     ٌ  به هر کجا که روم رنگ آسمان این است

                        سیاه مثل دو چشم تو پس کجا بگریزم ٌ

                                                                          (منزوی)

  سهم چند وقت من است از دیدن تو

  این لحظه ای از اوتوبوس پیاده شدنت 

  سهم من

  هر چند ماه دقیقه ای دیدار توست

  سهم کوچک من از دیدن کسی

  که تنها دقیقه ای از یادش غافلم .

                                         (زمستان ۸۲)

  عقابی بود که وقتی اوج می گرفت

  ازآن همه بلندی می ترسید و فوری پایین می آمد

  اما وقتی پایین بود دورها را نمی دید

  دلگیر می شد و باز اوج می گرفت

  تا باز می ترسید واین جوری

  او همیشه دودل بود و پایین و بالا می شد.

                  باد

  لباسهایم را روی بند انداختم

  تراس من کوچک است برای همین دو رشته طناب بسته ام

  یکی بالا و یکی پایین تر

  پیراهنم را روی بند بالا انداخته ام

  وشلوارم روی بند پایین بود

  باد که توش می افتاد تکانی می خورد

  رفتم کفشهایم را آوردم

  زیر پاچه های شلوارم گذاشتم که آویزان بود

  حالا هر وقت باد می آید

  همین کار را می کنم

  و می نشینم و خودم را نگاه می کنم .

                                             (اردلان عطاپور)

        دوست دارم اینها آخرین شعر هایی باشند که در این باب نوشته ام

             دوست دارم حال و هوای هرآنچه  می نویسم تغییر کند

    این قطعه کو تاه را می نویسم خودم به عنوان شعر نمی شناسمش .

            شاید مهم نیست . مهم تازه هایی است که در پیشند

                    شاید نزدیکتر بیایند  شاید نزدیکتر برویم ...

                                      حق یارتان

  هیچ چیز اشکهای مرا فرو نمی باراند

  حتی رفتن تو

  و هیچ چیز  نگاه مرا در تو ساکن نمی گرداند

  حتی طعم تلخ لحظه های هرگز نبودنت

  دیگر ندیدنت

  تنها می گویم خداحافظ

  و نگاهت هم نمی کنم .

                            (پاییز ۸۱)

   با یک پاک کن می آیم

          تا خط خطی کنم    خودم را در وجود تو

          تا پت پته کنم   تو را در وجود خودم

  با یک پاک کن می آیم

          در تمام من نقش بسته ای

          پر شده ام از تو

          پر شده ام از خط های پاک کن تو

          مرا با چه نوشته ای از خودت

          مرا چگونه پر کرده ای از خودت

          که خالی نمی شوم از تو 

          پاک نمی شوم از تو

  با یک پاک کن می آیم

          دستانم را تاب آن نیست

          که حضورت را

          خط خطی کند در خاطره ام

          و این ورق پاره های ساکت و غریبه 

          دفتر کوچک آشناییمان

          حس ندارند

          خط خطی شان نکرده ای

  پاک کن اگر بگرید

  قلم اگر بخندد

  نقش عشق   نقش رستم است

  جاودانه می ماند

  با یک پاک کن می آیم

  و زمزمه می کند همواره در من کسی :

  ُاین دفتر را باید بست ُ.

                            (پاییز۸۲)

  می دانم فرشته ها خنده شان می گیرد

  یا شاید تعجب کنند

  وقتی می بینند

  من درون پیرامون ملکوتی هستم

  که در زمین راه می رفت

  در ریگزارهای عاشق

  یا در خیابان های بی تمنا

  و حرف می زد

  با بقال سر کوچه دلش

  که ماست های خوبی می فوخت

  اما او تنها

  نشان از بساط فروشی می خواست

  که در سیگار هایش

  مر کب می ریخت

  تاحر فهای گمشده اش را

  دودی در هوا ببیند

  که می دانست

  شهر من کوچکتر از آن است

  که خورشید بتواند

  از پشت کوههایش بالا بیاید.

                                   (پاییز۸۲)