سایه های گفته های من روی نگاه کنجکاوی نمی نشیند 

وزندگی بیگاه خفته است.آرزو روی چشم هایم نشسته. چشم هایم روی افق می دود

 و بیگاه می گریم . بیگاه می شنوم . بیگاه عمر میکنم .

شعر رفته دوستان . انتظار نوشته تازه ای نیست   تا بعدها.

چیزی که تا کنون آموخته ام  اما هنوز باور ندارم

تا خدا هست امید هم هست و خدا همیشه هست