زمان به خواب رفته است

  و آن پسرک گیتاریست

  پشت دروغ هایش می گرید.

  چقدر از مرحله بلند نگاهم   پرتم

  صدای نت می آید

  و حرکت های قیژ وار

  چرا کسی به خودش سلام نمی کند !

  و سکوت پرتقالهای روی میز ...

  وقتی نمی بوسمت

  گم می شوی پشت خدا

  پشت میزها و صندلی ها  هیچ کس ننشسته است

  فقط خوابها تکرار می شوند .

  چقدر دنیا مرا خندیده است !

  صدای قاه قاه باد می آید

  و حرکت دایره وار ما آغاز می شود ...

  کلاسورم را بر می دارم

  و پشت هق هق مغازه ها پنهان می شوم .

  گاهی یک طرف میز خالی است

  گاهی تمام پرتقالها را به دست می گیری

  گاهی خدا گم می شود

  و فراموش می کنی !

  تمام صفحه ها ورق خورده است . 

                                                              (زمستان۸۳)